Te lief bestaat niet
“Jij bent veel te lief”. Hoe vaak heb ik dat wel niet gehoord. Lief zijn is blijkbaar niet cool.
Wat ik steeds meer merk is dat het eigenlijk juist hartstikke cool is. 🙂
Waarom we zo hard zijn voor onszelf
In mijn werk merk ik dagelijks hoe wij mensen niet gewend zijn om zacht te zijn voor onszelf. Aardig zijn voor een ander, oké, dan kan nog, maar voor onszelf?
Dan komen er eerder gedachten als: “Ik moet me gewoon niet zo aanstellen” of “niet zo moeilijk doen”, “gewoon even doorzetten”. Of: “Aan mezelf denken is egoïstisch.”
Laag voor laag; strengheid onder de zelfkritiek
Ooit gaf ik mezelf voortdurend op mijn kop over wat ik niet goed genoeg deed. Ik kraakte mezelf steeds af. Gelukkig ben ik daar op een gegeven moment mee opgehouden.
Maar ik ontdekte dat het daarmee niet klaar was. Er bleken nog veel meer laagjes onder te zitten.
Zo ontdekte ik dat ik mezelf, ondanks dat ik me niet meer afkraakte, nog vaak mateloos streng behandelde over wat ik allemaal zou moeten doen en kunnen, wat beter zou moeten, wat anderen veel beter doen of waar ik mee zou moeten stoppen. Hetzelfde zie ik bij de mensen waarmee ik werk.
Weer een ander laagje is dat we onszelf kwalijk nemen dat we nog steeds tegen een bepaald oud patroon oplopen. Dat we dan vinden dat we het nu toch wel een keer moeten weten. En ja, we weten het vaak ook wel, maar het voelt dan nog helemaal niet zo.
Ook dit mocht ik leren, hoeveel fijner het is om mezelf hier liefdevol in op te vangen en goed te keuren.
De innerlijke criticus die ons klein houdt
Mensen met wie ik werk zijn vaak bang dat als ze de innerlijke criticus meer laten varen er helemaal niks meer van ze terecht komt. Dat ze dan verslonzen.
Terwijl het juist vaak die criticus is die ze ondermijnt. Omdat die criticus vaak al van tevoren zulke hoge eisen stelt of allerlei beren op de weg ziet, zakt de moed je al in de schoenen voordat je überhaupt bent begonnen.
Waardoor je dan bepaalde stappen niet zet. Bijvoorbeeld de stap durven nemen om die consultancybaan op te zeggen om in het onderwijs te gaan werken of in plaats van manager als meubelmaker. Of die ene hobby te gaan doen waar je eigenlijk zo blij van wordt, zoals schilderen of schrijven, maar dat je dat niet doet omdat je veel te kritisch bent over je eigen schilderijen en schrijfsels.
Terwijl er misschien een liefdevolle, zorgzame stem mag opstaan die je heus niet alleen maar op de bank laat hangen, maar die je aanmoedigt om te gaan doen waar je hart van gaat zingen en die je laat weten dat je meer kunt dan je denkt en je eraan herinnert dat je fouten mag maken.
Zacht zijn voor wat pijn doet
Ook zijn we vaak hard voor moeilijke, pijnlijke gevoelens en willen we er alleen maar vanaf.
Mensen vragen zich soms af wat voor zin het heeft om een pijnlijk gevoel toe te laten en zijn bang om erin te blijven hangen.
Terwijl als je het er met compassie kan laten zijn, het juist op kan lossen, er helderheid en ruimte komt en het je de juiste richting kan wijzen, als een soort kompas.
De moed van kwetsbaarheid
Sommige mensen denken dat het zwak is om gevoel toe te laten en te laten zien aan anderen. Dat je je laat kennen.
Dit terwijl er juist zoveel kracht uit spreekt om je kwetsbaarheid te laten zien.
Het vraagt moed om het aan te kijken en jezelf aan anderen te laten zien. Maar als het lukt geeft het vaak veel herkenning en verbinding.
Wat zelfcompassie je brengt
Mijn ervaring is dat wanneer je jezelf liefdevol aanmoedigt, jezelf toestaat om te struikelen en compassie hebt als je weer in dezelfde valkuil stapt, dit juist ruimte geeft om te groeien en beter om te gaan met lastige gevoelens.
De verzachting naar jezelf geeft ruimte en een veilige en stevige bedding om in te groeien en te ontwikkelen. Juist!
Dus lief zijn voor jezelf (en een ander) is best cool!
Hoe lief ben jij voor jezelf?
