Toen ik nog in de revalidatie werkte
stond er standaard een zin op het whiteboard achter mijn bureau.
Ik kwam hem ooit tegen in een boek van Christopher Germer
over mindfulness en zelfcompassie:
pijn x verzet = lijden
Ik schreef hem zo vaak voor mensen op
dat ik hem uiteindelijk maar gewoon liet staan.
En bijna iedereen die bij me kwam, bleef er wel even bij hangen.
Sommige mensen zeiden er iets over.
Anderen lieten hem even op zich inwerken (zeiden ze dan later).
Het was een zinnetje dat wel wat opriep.
Ook bij mij, toen ik het voor het eerst las.
Het zinnetje is zo waar
en tegelijk zo ontzettend lastig.
Of het nu fysieke of emotionele pijn is,
we willen er zo snel mogelijk vanaf.
We gaan ertegen vechten.
Ik net zo goed hoor.
Ik merk het bijvoorbeeld als ik vecht tegen een pijnlijke emotie in mezelf.
Als ik wil dat het er niet is,
wordt het juist groter
en gaat het een eigen leven leiden.
Ons verzet ertegen
lijkt dan een beetje op een strandbal die je onder water probeert te duwen.
Dat kost behoorlijk veel kracht en energie.
En uiteindelijk komt hij alleen maar harder terug.
Ook als je je verzet tegen fysieke pijn, gebeurt er van alles in je lichaam.
Het spant zich aan.
Je systeem raakt alerter.
Alsof er gevaar is.
En de pijn wordt daardoor juist sterker voelbaar.
Fysieke en emotionele pijn
zijn vaak minder gescheiden dan we denken.
Je lichaam kent eigenlijk maar één taal
voor onveiligheid en spanning.
En dat is pijn.
Pijn wil ons iets zeggen.
Het laat ons weten dat er iets is dat aandacht nodig heeft.
Soms vraagt ons lichaam rust en zorg.
Soms vraagt iets in jou om gevoeld te worden.
En we helpen onszelf er zo mee
door hiernaar te luisteren
Door er aandacht aan te schenken
zonder dat het weg hoeft.
Met mildheid naar onszelf.
Je lichaam -en jezelf- te laten weten dat het veilig is
dat is een belangrijk signaal.
Misschien wel belangrijker dan we vaak beseffen.
Het helpt je systeem tot rust te komen.
Dan kan er weer ruimte ontstaan
en verzachting.
Hoe luister jij naar je pijn?
